نقل شده است . « 1 » ابن جوزى نيز مىگويد : « هيچ يك از علما در درستى اين حديث شك نكرده است . » « 2 » ( مكيث الكلام بطيء القيام سريع إذا قام ) برخى از مردم ، در سخن گفتن شتاب مىكنند و دليل كارشان فقط اين است كه از اين شيوه سخن گفتن لذت مىبرند ؛ هرچند كارى لغو و بيهوده باشد و برخى نيز ، احمقانه و از روى هوى و هوس به هر كارى دست مىزنند ؛ اما امام عليه السّلام مگر از روى تدبر و خداورزى سخنى نمىگويد و كارى نمىكند و در همه آنها به دين و شريعت تكيه مىكند ؛ پس هرگاه دين و عقل فرمان دهند اقدام و شتاب مىكند و اگر منع كنند ، خود را بازمىدارد . اين شيوه منش همه امامان هدايتگر است كه خداوند آنها را برگزيده است . ( فإذا أنتم ألنتم له رقابكم و أشرتم إليه بأصابعكم ) ضمير « له » و « إليه » به امام عليه السّلام بازمىگردد . امام عليه السّلام درباره يارانش پيش‌بينى مىكند كه آنان گرچه اكنون نافرمانى مىكنند ، اما سرانجام اطاعت كرده و سخنان حضرت عليه السّلام را گوش خواهند داد و به جايگاه و عظمت امام عليه السّلام پى خواهند برد ولى چه هنگام چنين خواهد شد ؟ ( جاءه الموت فذهب به ) مرگ ، امام عليه السّلام را در ربايد و اصحاب آن حضرت عليه السّلام سرگردان به جايى راه نبرند . راويان اتفاق نظر دارند كه امام عليه السّلام پيش از مرگ سپاهى چهل هزار نفره داشت « 3 » كه همگى خواهان

--> ( 1 ) . نك : سنن ترمذى ، باب فضايل امام على عليه السّلام ؛ و همچنين به اين صورت نقل شده است : « الحق مع على و على مع الحق ؛ لن يفترقا حتى يردا على الحوض . . . » نك : صحيح ترمذى : 5 / 297 ، ح 3798 ؛ مجمع الزوائد : 7 / 235 ؛ الإمامة و السياسة : 1 / 78 ؛ كنز العمال : 11 / 603 ، ح 32912 . ( 2 ) . صيد الخاطر : 385 . ( 3 ) . در نامه‌اى از امام عليه السّلام به ابن عباس از اعزام سپاهى سه هزار و دويست نفرى به رهبرى « أحنف بن قيس » ياد شده است . نك : تاريخ طبرى : 4 / 58 ؛ الأخبار الطوال : 208 ؛ مروج الذهب : 2 / 449 ؛ -